بسیاری از والدین این پرسش را دارند که آیا باید با کودکانشان بازی کنند، حتی زمانی که حوصله یا انرژی آن را ندارند. یک کارشناس توضیح میدهد که چه زمانی باید بر بیحوصلگی غلبه کرد.
به گزارش fnp، یکی از پدران در ویدیویی در تیکتاک میگوید: «ما با فرزند اولمان بیش از حد بازی کردیم.» او از تفاوت تربیتی میان دو فرزندش صحبت میکند. او و همسرش زمان زیادی را صرف بازی با فرزند اول، پسرشان، کردهاند: «ما برای مدت طولانی خیلی زیاد با او بازی کردیم، و به همین دلیل او دائماً این را میخواست و تقریباً نمیتوانست تنهایی بازی کند.» به گفته او، اگرچه این دوران خوشایند بوده و والدین از وقتگذرانی با کودک لذت میبردند، اما به مرور تبدیل به یک بار سنگین شد.
او ادامه میدهد: «وقتی همیشه مثل یک اسباببازی در دسترس کودک باشی، او هم همیشه سراغت میآید. و آنوقت تو حس میکنی که به هیچچیز دیگری نمیرسی. باید مدام بازی، بازی، بازی کنی.» اما تربیت فرزند دوم، دخترشان، متفاوت بوده است. والدین زمان کمتری داشتهاند و دختر مجبور شده خودش را سرگرم کند: «و او خیلی بهتر از پسش برآمد.»
کارشناس: والدین باید به نیازهای خودشان هم توجه کنند
در بخش نظرات، زیر این ویدیو در تیکتاک، والدین زیادی تجربهای مشابه را مطرح کردهاند. مادری مینویسد: «من همیشه با فرزندم بازی میکردم، حالا او اصلاً تنهایی بازی نمیکند. وقتی به او نه میگویم، شروع به گریه میکند.» پدر یا مادر دیگری مینویسد: «ما همیشه تلاش میکنیم با بچهها بازی کنیم، اما بعضی وقتها هم آنها را تنها میگذاریم تا یاد بگیرند خودشان را سرگرم کنند. روزهایی هم بود که اصلاً با هیچکدام بازی نکردیم و احساس گناه داشتیم.»
پس والدین باید به چه نکاتی توجه کنند تا هم به نیازهای کودکان پاسخ دهند و هم خودشان را فراموش نکنند؟
مایکل بورگ-لافز، روانشناس و رواندرمانگر، به بوزفید نیوز آلمان از مؤسسه IPPEN.MEDIA میگوید: «بهویژه در سال اول زندگی کودک، هیچ چیزی به نام محبت یا توجه زیاد وجود ندارد.» اما در سالهای بعد، والدین باید به نیازهای خودشان هم توجه کنند. او میافزاید: «اغلب والدین دوست دارند با کودکانشان بازی کنند – اما گاهی این تمایل وجود ندارد. و این هم چیزی است که کودک باید یاد بگیرد: اینکه دیگران گاهی نمیخواهند یا نمیتوانند، و کودک باید یاد بگیرد با تنهایی و بیحوصلگی خودش کنار بیاید.»
روانشناس کودک: بازی برای رشد کودک ضروری است
بسیاری از والدین نمیتوانند خواست کودکشان برای بازی مشترک را رد کنند. پدری در تیکتاک میگوید: «همین زندگی روزمرهای که ما داریم، دوران کودکی فرزندمان است – و این دوران خیلی زود تمام میشود. اینکه آیا به فرزندت توجه میکنی و لحظات خوشی را با او میگذرانی، تأثیر زیادی روی او دارد.» او اضافه میکند که اگر به عقب برگردد، برای بازی زمانهای مشخصی در نظر میگرفت و بچهها را بیشتر در کارهای روزمره وارد میکرد: «مرتب کردن، تمیزکاری – چون اینها هم نوعی وقتگذرانی با هم هستند.»
روانشناس میگوید: بسته به سن و مرحله رشد، کودکان از اینکه در کارهایی مثل کمک در آشپزی یا کارهای خانه مشارکت داشته باشند، خوشحال میشوند و احساس مفید بودن میکنند. اما او تأکید میکند که این کارها نمیتوانند جای بازی را بگیرند، چون بازی برای کودکان معنای دیگری دارد. بازی فقط سرگرمی نیست، بلکه راهی است برای یادگیری، کشف دنیا، آزمودن تواناییها و شناخت خود. او میگوید: بازی آزاد برای رشد فکری و روانی کودک ضروری است و نقش مهمی در بزرگ شدن او دارد.
