این بحث به دنبال پروندهای مربوط به مردی از برلین بالا گرفت. او که سالها با شریک زندگیاش در یک آپارتمان دو اتاقه با اجاره ۴۶۰ یورو زندگی میکرد و وقتی تصمیم به یک سفر طولانی خارجی گرفت، نخواسته بود خانه ارزاناش را از دست بدهد. بنابراین آن را به فرد دیگری زیراجاره (Untervermietung) داد.
شروع پرونده قانونی:
او از مستأجر فرعی ۹۶۲ یورو دریافت میکرد. این یعنی بیش از دو برابر اجارهاصلی. با این استدلال که:
۱.در بازار مسکن برلین با این مبلغ خانهای پیدا نمیشود.
۲.حتی در زمان واگذاری نیز یافتن خانهای با آن متراژ و قیمت دشوار بوده است.
۳.خانه بهصورت مُبله اجاره داده شده، بنابراین مبلغ بالاتر موجه است.
در نتیجه مالک ساختمان قرارداد او را فسخ کرد. گفته شده در ابتدا استدلال مالک این بوده که مستأجر؛ دیگر در خارج از کشور نیست. سپس او دعوای تخلیه را مطرح کرد. در مرحله دوم رسیدگی، قاضی به مبلغ بالای زیراجاره اشاره کرد و مالک نیز به این موضوع استناد کرد. مستأجر مدعی بود مالک صرفاً میخواسته او را از خانه بیرون کند.
حکم دیوان عالی فدرال:
پرونده به دیوان عالی فدرال آلمان (BGH) رسید. قُضات اعلام کردند ترتیب مطرحشدن دلایل فسخ اهمیتی ندارد.
حکم نهایی: مستأجران حق ندارند از طریق زیراجاره، سود کسب کنند. در صورت انجام این کار، مالک میتواند قرارداد اجاره را فسخ کند.
نظر کارشناسان در این زمینه:
«ملانی وبر موریتس» ، رئیس اتحادیه مستأجران آلمان به این باور است که: زیراجاره برای حفظ مسکن است، نه کسب سود.
و «کای وارنکه» ، رئیس انجمن مالکان «Haus & Grund»:خاطر نشان ساخته: زیراجاره یک مدل کسبوکار نیست. مالکان خصوصی مسئولیت دارند و هزینه میپردازند. بنا براین نباید شاهد سوءاستفاده متقلبانه از قرارداد اجاره باشند.
نتیجه نهایی : زیراجاره برای حفظ مسکن در شرایط خاص مجاز است، اما تبدیل آن به منبع درآمد و دریافت مبلغی بسیار بالاتر از اجاره اصلی، میتواند منجر به فسخ قرارداد اجاره توسط مالک شود.
این گزارش برگرفته از مطلبی از انستاگرام ویبسایت خبری تاگزشاو است.
